🌟🖤🌟🖤🌟🖤🌟🖤🌟🖤🌟🖤
🌟ولَایَةُ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ حِصْنِی فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِی أَمِنَ مِنْ عَذَابِی
🌟عیون أخبارالرضا علیه‌السلام، ج۲ ص۱۳۶.


🖤رمان تاریخی، بصیرتی و معرفتی #شاهزاده_ای_در_خدمت


🌟قسمت ۹۶

فضه با دو دیده غمبار که گویی به جای اشک خون می‌بارید،میدید که نامردمانی
علی علیه السلام را کشان کشان به سمت مسجد میبردند....
فاطمه سلام‌الله‌علیها، درحالیکه بر زمین افتاده بود، این صحنه را نگاه میکرد، ناگهان به خود آمد و بدون توجه به دردی که در جانش پیچیده و خونی که از بدن مطهرش بر زمین میریخت دستش را به جسم لرزان فضه تکیه داد و از جا بلند شد و در حالی که خود را به روی زمین میکشید به دنبال آنها روان شد...😭😭😭

او میخواست تا آخرین لحظه ایستادگی کند، میخواست تا آخرین دقیقه ،دست از حمایت ولیّ زمانش برندارد... و انگار میخواست با این حرکتش به آیندگان درس دهد.
آخر او سبط نبی بود و از آینده خبر داشت، او میدانست که فرزندش ،مهدی هم آمدنی‌ست، میدانست که این سلاله‌ی پاکش، باید مدتها در غربت زندگی کند و بیابان گردی نماید،...
فاطمه سلام الله علیها، میخواست به من و تویی که داعیه‌ی ولایت‌پذیری داریم بگوید که ولایت‌یاوری، اینچنین است،باید تا پای جان،حامی اعتقاد و هدف و ولایت زمانت باشی...حتی اگر تنها باشی....
حتی اگر پهلو شکسته باشی...
حتی اگر داغدار باشی..

فاطمه سلام الله علیها، دست به دیوار گرفت و همان طور که اشک از چشمان مبارکش روان بود، لنگ لنگان به دنبال جمعیت راه افتاد،تا شاید بتواند کمکی به ولایت زمانش، جانشین پدر بزرگوارش، علیِ مظلوم غریب، نماید...
در اثر هرم آتش و تازیانه و مشت و لگدی که از قنفذ ملعون خورده بود،نیرویش تحلیل رفته بود و آرام آرام حرکت میکرد...

فاطمه سلام الله علیها، با چشم خویش دید که مردش را ، ولیّ بلافصل محمد صلی الله علیه واله را به زور و کشان کشان وارد مسجد نمودند،...
دیگر کار از دست مادرمان بیرون شده بود و به حرمت مسجد، وارد آنجا نشد و همان بغل دیوار بر زمین نشست...
فضه خود را به بانویش رساند، انگار که فاطمه به راستی نه بانوی خانه،بلکه مادر او بود، مانند دیگر طفلان کنار مادر شیعیان کز کرد...
زنان مدینه با دیده‌ی ترحم به زنی نگاه میکردند که پیامبر صلی الله علیه واله وسلم فرموده بود؛او سرور زنان عالم است....

فاطمه بر زمین نشست،میخواست اشک از چشمان مبارکش پاک کند، تازه متوجه زینبین شد که با بغضی در گلو کنار او در خود فرو رفته بودند...و هر کدام گوشه ای از چادر خاکی مادرشان را در دست گرفته بودند.
فاطمه سلام الله علیها، بیش از این تاب و تحمل دیدنِ رنج آنها را نداشت، پس دست به دیوار گرفت و زینبین را کنار خود کشید و همانطور که درب نیم سوخته را به فضه نشان میداد ،اشاره کرد تا به خانه بروند....

و علیِ مظلوم در حالیکه ریسمان به گردن مبارکش بود و حسن و حسین مانند گنجشکانی بی‌پناه دو طرف او را چسپیده بودند؛ وارد مسجد شد و #ابوبکر را دید که بر منبر خانه‌ی خدا تکیه زده و او را نگاه میکند...

علی علیه السلام رو به ابوبکر گفت :...


🌟ادامه دارد....


🖤نویسنده؛ طاهره سادات حسینی

قسمت بعد 97   ****   قسمت قبل 95